Zniesienia kierunkowe

Zniesienia kierunkowe w publikacjach branżowych są również nazywane projekcjami cenowymi. Do pomiaru poziomów w zniesieniach kierunkowych wykorzystuje się współczynniki występujące w projekcji zniesień zewnętrznych. Są to zatem wszystkie współczynniki większe od 1.000.

Metodą zniesień kierunkowych mierzymy wyłącznie długości impulsów, ponieważ ten sposób nie daje nam możliwości wyznaczenia możliwych poziomów zakończenia korekty.

Załóżmy, że na wykresie możemy wyodrębnić np. impuls wzrostowy wraz z korektą, która po nim nastąpiła. Następnie rynek powraca do trendu wzrostowego i rozpoczyna się następna fala wzrostowa. W takim przypadku z pomocą przychodzą nam właśnie zniesienia kierunkowe. Przy ich pomocy wyznaczamy możliwy poziom zakończenia kolejnej fal wzrostowej bazując na długości fali wzrostowej, które pojawiła się wcześniej. Długość pierwszej fali mnożymy przez kilka współczynników a następnie otrzymane wartości oznaczamy na wykresie. Analogicznie postępujemy w przypadku impulsów w trendzie spadkowym.

Na poniższych rysunkach przedstawiono przykłady pomiarów poziomów w zniesieniach kierunkowych.

Zniesienia kierunkowe.

Rysunek powyżej przedstawia projekcję cenową poziomu prawdopodobnego zakończenia impulsu spadkowego CD. Długość odcinka AD stanowi 150% długości odcinka AB. Poziom 150% zniesienia kierunkowego jest w przedstawionym przykładzie punktem zwrotnym w trendzie spadkowym.

W tym miejscu należy podkreślić, że nie powinno się podejmować prób zajmowania pozycji na podstawie wyłącznie tej jednej metody. Zniesienia kierunkowe należy raczej stosować jako uzupełnienie czy potwierdzenie metod przedstawionych poprzednio, czyli do pomiarów zniesień wewnętrznych jak i zniesień zewnętrznych.