Korekty płaskie

Korekta płaska, w odróżnieniu od pojedynczego zygzaka, różni się strukturą pierwszej fali. Mianowicie fala A w korekcie płaskiej posiada trójfalową strukturę. W przypadku zygzaka było to 5 podfal. Struktura kolejnych fal korekty płaskiej jest taka sama jak w przypadku korekty klasycznej, czyli falę B tworzą 3 podfale, a fala C składa się z 5 fal niższego rzędu. Jest to zatem struktura 3-3-5.

Korekta płaska w czasie hossy

Mniej złożona struktura pierwszej fali wynika niedostatecznej siły by rozwinąć się w pełną pięciofalową formacją podobnie jak w zygzaku. Wynikiem stosunkowo krótkiej fali A jest mocna reakcja sił działających w przeciwnym kierunku, które wykorzystują fakt niewielkiej presji korygującej. W konsekwencji koniec kolejnej fali B znajduje się na zbliżonym poziomie co początek fali A. Z kolei ostatnia fala C kończy się zazwyczaj nico poniżej końca fali A, lub  na bardzo zbliżonym poziomie.

Korekta płaska w czasie bessy

Płaski ruch korygujący zwykle znosi niewielką część poprzedzającego go impulsu. Najczęściej korekty płaskie są o wiele mniejsze niż zygzaki. Występują one w okresach, kiedy na rynku panuje silny trend główny. Korekty płaskie prawie zawsze występują po wydłużonych falach impulsu lub poprzedzają je. W tym miejscu należy zaznaczyć, że im silniejszy jest trend główny tym krótszy jest zazwyczaj płaski ruch korygujący.

Korekty płaskie częściej pojawiają się jako fala 4, rzadziej natomiast jako fala 2. Opisany rodzaj korekty płaskiej określany jest również mianem korekty regularnej. W swojej teorii fal Elliott wyróżnił również tzw. korekty nieregularne. Korekty nieregularne są zaliczane do grypy korekt płaskich ze względu no to, że tak jak w przypadku regularniej korekty płaskiej posiadają strukturę 3-3-5.

Korekty płaskie nieregularne:

Zobacz również: