Korekty według teorii fal Elliotta

Fale korygujące (korekty) to ruchy rynku w przeciwnym kierunku do kierunku w jakim porusza się trend wyższego rzędu. Korekty kształtują się wielkim trudem, gdyż opór trendu głównego sprawia, że fale korygujące nie mogą rozwinąć się w pełne pięciofalowe struktury charakterystyczne dla impulsów.

W trakcie powstawania korekt dochodzi wzmożonych zmagań pomiędzy popytem a podażą. Fale korygujące są przez to trudniejsze do rozpoznania niż fale impulsu, które zwykle płynnie biegną zgodnie z kierunkiem trendu wyższego stopnia.

Korekta w trendzie wzrostowym

Struktura korekt, w wyniku wspomnianych zmagań, jest również nieco bardziej zróżnicowana niż struktury fal impulsu. Często dochodzi do sytuacji, w której korekta zwiększa swoją złożoność w trakcie jej powstawania, kiedy może się wydawać, że jest już zakończona. W konsekwencji trudno jest dopasować kształt korekty do znanych formacji do czasu, aż fala korygująca w pełni się nie ukształtuje. W związku z tym, w trakcie ustalenia momentu zakończenia fal korygujących, inwestorzy czy analitycy techniczni powinni zachować szczególną czujności, w momentach kiedy rynki znajdują się w fazie korekty.

Najważniejsza reguła teorii fal dotycząca fal korygujących, mówi, że jedynie fale impulsu mogą posiadać strukturę pięciofalową. Z zasady tej wynika, że jeżeli w trakcie ruchu korygującego na rynku powstanie struktura pięciofalowa, oznacza to, że korekta nie jest jeszcze zakończona, a powstała jedynie jej cześć. Innymi słowy według fale korygujące nigdy nie mają pięciofalowej struktury.

Elliott w swojej teorii podzielił korekty, ze względu na stopień ich złożoności, na cztery podstawowe grupy:

W grupie korekt płaskich wyszczególniono dwa dodatkowe rodzaje korekt: