Strategia inwestycyjna Josepha D. Piotroskiego

Joseph D. Piotroski Joseph D. Piotroski, profesor Uniwersytetu w Chicago, w wyniku badań na spółkami o niskim poziomie wskaźnika Cena/Wartość księgowa, określił podstawowe kryteria finansowe, które pozwoliły mu oddzielić zwycięskie spółki od spółek przegranych.

Jest to niezwykle ważne ponieważ często spółki bardzo tanie, notowane poniżej wartości księgowej, po prostu na to zasługują, z uwagi na złą sytuację finansową i brak perspektyw jej poprawy. Zarówno badania własne poparte symulacjami na danych historycznych z lat 1976 – 1996, jak również symulacje Amerykańskiego Stowarzyszenia Inwestorów Indywidualnych (AAII) obejmujące okres od 1998 r., wskazują na niezwykła skuteczność tej strategii opartej na prostych założeniach, pozwalającej uzyskać średnią stopę zwrotu znacząco przekraczającą 20 % rocznie i zdecydowanie pokonać rynek.


W strategii Piotroskiego wskaźnik C/WK jest pierwszym i podstawowym kryterium selekcji spółek, wskazującym na ich przewartościowanie lub niedowartościowanie. Autor w swojej strategii zaleca ograniczenie się do analizy 20 % spółek o najniższych wskaźnikach C/WK, które poddawane są dalszej ocenie. Wykorzystując podstawowe wskaźniki analizy fundamentalnej J. Piotroski stworzył 9-punktową skalę ocen, która pozwoliła na uszeregowanie wybranych spółek od najlepszych, o mocnych i poprawiających się fundamentach, do najsłabszych, bez perspektyw rozwojowych.

Podstawę punktowej oceny stanowiło dziewięć cech określających fundamenty spółki, a za każdą cechę lub jej brak przyznawał 1 lub 0 punktów. Spółka mogła uzyskać maksymalnie cztery punkty za spełnienie czterech kryteriów związanych z zyskownością, maksymalnie trzy punkty za spełnienie trzech kryteriów związanych ze strukturą kapitału i maksymalnie dwa punkty za spełnienie dwóch kryteriów związanych ze sprawnością operacyjną. Szczegółowe kryteria oceny przedstawiają się następująco:

1. Wskaźnik ROA (zwrot z aktywów) – wymóg nie dotyczy określonego poziomu ROA, a jedynie dodatniego wyniku dla ostatniego roku obrotowego.

2. Wskaźnik ROA dla ostatniego roku powinien być wyższy od wskaźnika ROA dla roku poprzedniego.

3. Przepływy pieniężne z działalności operacyjnej w ostatnim roku powinny być dodatnie.

4. Przepływy pieniężne z działalności operacyjnej w ostatnim roku powinny być wyższe od zysku netto.

5. Wskaźnik zadłużenia długoterminowego do aktywów obliczony dla ostatniego roku powinien być niższy niż dla roku poprzedniego.

6. Wskaźnik płynności bieżącej (zobowiązania krótkoterminowe/aktywa obrotowe) w ostatnim roku powinien być wyższy niż w roku poprzednim (autor zaleca jednak ostrożność w ocenie, gdyż również zbyt wysoki poziom wskaźnika może świadczyć o nieefektywnym zarządzaniu płynnością).

7. Średnia liczba akcji spółki w ostatnim roku nie powinna być wyższa niż w roku poprzednim.

8. Marża brutto (zysk brutto/przychody ze sprzedaży) w ostatnim roku powinna być wyższa niż w roku poprzednim.

9. Wskaźnik rotacji aktywów (przychody/aktywa) w ostatnim roku powinien być wyższy niż w roku poprzednim.

Charakterystyczną cechą strategii Piotroskiego jest to, że opiera się ona wyłącznie na danych historycznych, obliczanych na podstawie sprawozdań finansowych. Ponadto autor nie proponuje konkretnych wielkości wskaźników, jakie powinny zostać osiągnięte, ale przede wszystkim poszukuje pozytywnych tendencji analizowanych wskaźników, w porównaniu do okresu wcześniejszego. Po uszeregowaniu spółek według przyznanych punktów od najlepszych (max. 9 pkt) do najsłabszych (min. 0 pkt) autor zaleca kupno tanich spółek o mocnych fundamentach (8-9 pkt), , a jednocześnie sprzedaż krótko tanich spółki o najniższej punktacji (0-1pkt). Strategia pozwala odkryć najczęściej małe i średnie, ale perspektywiczne spółki, które umykają uwadze analityków.

Stąd też w polskich warunkach, gdzie krótka sprzedaż, zwłaszcza w odniesieniu do mniejszych spółek nie może być realizowana, zastosowanie strategii Piotroskiego pierwotnej formule nie jest możliwe. Niemniej jednak pozwala jasno określić, które tanie spółki warto mieć w swoim portfelu, a których należy unikać.

Więcej na temat przedstawionej strategii w:

Joseph D. Piotroski “Value Investing: the use of historical financial information to separate winners from losers”


Zobacz także:

Powiązane wpisy:

  1. Strategia inwestycyjna Benjamina Grahama Za prekursora strategii inwestowania w wartość uważa się Benjamina Grahama, który swój system stworzył kilkadziesiąt...
  2. Strategia inwestycyjna Williama O’Neila
    – CAN SLIM
    Jedną z najbardziej znanych i jednocześnie skutecznych metod inwestowania we wzrost jest system CAN SLIM...
  3. Strategia inwestycyjna Warrena Buffetta – inwestora wszechczasów Na „Liście Najbogatszych Forbesa 2010” 79 – letni Warren Buffett zajmuje trzecie miejsce z majątkiem...
  4. Strategia inwestycyjna: Zasada nr 1 Phil Town, przewodnik spływów rzecznych w Wielkim Kanionie, został inwestorem przez przypadek. Jeden z kursantów,...
  5. Strategie inwestycyjne oparte na analizie fundamentalnej Każdy inwestor, jeżeli chce osiągnąć sukces na giełdzie, powinien znaleźć i konsekwentnie stosować własną strategię...
Ten wpis został opublikowany w kategorii Start, Strategie Inwestycyjne. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *